een lach die krult
een lach die krult
ik zie je
kind op kind
de lange genenrij
waarin jij eindelijk
bestemming vindt
nog zorgen handen voor
generatieslang verbanden
maar eigen zijn is weer je
lach die krult naar foto's
uit heden en een lang verleden
je eerste vloeiend spreken
zonder woorden en ogen
die nog hemelen pas uit de
warme schoot in jouw uitverkoren
is de familiedroom opnieuw geboren
wil melker
03/07/2006
Reacties op dit gedicht
| Mathilde: | Maandag, juli 03, 2006 22:31 |
wat een beeldschoon dichtje! kus, mathilde |
|
| L!@: | Maandag, juli 03, 2006 10:22 |
| wat is er mooier,, laifs, | |
| sunset: | Maandag, juli 03, 2006 09:08 |
| Zo is dat wil, deeluitmakend van het weerkerend en dus eeuwig leven. Ook. Prachtig en ook en zeker voor mij, mijn kleinzoon (het derde kleinkind alweer) van toepassing. Liefs en knuf, sunset |
|
| hiljaa: | Maandag, juli 03, 2006 09:06 |
| das toch zalig zo een klein hummeltje die lacht! knufleifs--hiljaa-- |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 03 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||