de steen die aanstoot gaf
de steen die aanstoot gaf
we struikelden weer
samen maar wie het eerst
ik nam en zag je hand
in begeleiden maar
wist ons evenwicht
voor even niet
jij zag de steen
die aanstoot gaf
in voelen en dacht
wat die bedoelde
ik stapte mis althans
in jouw gezicht
mag ik je hulp
om overeind te komen
dit is geen eind
aan onze dromen want
wegen zijn soms stroef maar
liefde kan echt alles schonen
wil melker
06/07/2006
Reacties op dit gedicht
| Raira (Ria): | Donderdag, juli 06, 2006 08:24 |
| zal ik eventjes wat puin voor je ruimen?:-) ben toch al bezig met een flinke bezem door mijn eigen rotzooi te gaan.. maar zonder onzin....weer een heerlijk gedicht van je die tot nadenken stemt (wel lastig hoor met deze warmte)haha wees maarb blij dat je in het westen woont heb je tenminste nog de verkoeling van de zee liefs knufff Ria |
|
| Cornelia.dvw: | Donderdag, juli 06, 2006 07:45 |
| De reikende hand is dichterbij dan je denkt. Liefs, Cornelia |
|
| hiljaa: | Donderdag, juli 06, 2006 07:20 |
| echte liefde heet dat dan! practig! knufliefs--hiljaa-- |
|
| H.J.: | Donderdag, juli 06, 2006 07:12 |
| Mooi Wil. Tig keer gelezen.Ben toch in de baas zn tijd. fijne dag zoek de verkoeling van de schaduw, en glimlach. H.J. |
|
| sunset: | Donderdag, juli 06, 2006 07:05 |
| Dit is zo vertrouwend verlangend wetend. Heel mooi van je wil. En een veilige leefdag voor jou vandaag. Liefs en mijn genegenheid, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 06 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||