Eigen
Er zit geen woede in ons
dicht zijn de deuren van de kast
een blocnote een pen om iets te noteren
zelfs de wind speelt met mijn ik
Alles is als varens op het land
door een schildershand tot leven gebracht
tussen weides met gras en bloemen
en een vijver met een spelend kind
Steentjes zand, een geheel vormt het
zoals wij bij elkaar
in het water verdween de zon
toen een kusje druppelde van je mond
Iets werd weer zichtbaar
waar binnen in gekleurd werd
in ons zelf sterven we niet langer
nu de leugen achterhaald is
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Vrijdag, juli 07, 2006 11:10 |
| Prachtig en heel graag gelezen. Liefs, sunset |
|
| lommert: | Vrijdag, juli 07, 2006 07:25 |
| 3e strofe zo genietbaar mooi... groet willem |
|
| Klaes: | Vrijdag, juli 07, 2006 06:20 |
| ook deze een ware pracht groet/klaes |
|
| nippy: | Vrijdag, juli 07, 2006 00:08 |
| prachtige inhoud!! liefs | |
| mamsiemomo: | Vrijdag, juli 07, 2006 00:06 |
| Wow, sterk geschreven, met veel, veel inhoud! Liefs, Mamsiemomo |
|
| Gert: | Vrijdag, juli 07, 2006 00:04 |
| Werkelijk schitterend! Goeie nacht, Gert |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 07 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||