alleen nog maar tranen
Tranen over mijn wang,
ja, zo ontzettend bang.
Wat er komen gaat,
steeds maar die haat.
Tranen die maar blijven stromen,
ik kan niet eens normaal dromen.
Ik zie geen weg meer,
mijn hart doet zo ontzettend zeer.
Gewoon niet meer thuis zijn,
voel me zo alleen en zo ontzettend klein.
Ik wil zo graag thuis zijn,
maar alles doet me verdriet en pijn.
Ik kan alleen maar huilen,
waar moet ik schuilen.
Voel me zo ontzettend alleen,
terwijl ik juist respect nodig heb en eenarm om me heen.
Maar dat is al te veel gevraagt weer,
ja ik deze manier kan ik niet meer.
Ik ben mezelf helemaal kwijt,
wie helpt me zoeken naar die tulp.
p.s ik wou dat ik positief kon schrijven
maar het gaat totaal niet
spijt me
Reacties op dit gedicht
| walk away: | Maandag, juli 10, 2006 01:57 |
| wou dat ik je die arm even om je heen kon slaan, ik zal het ingedachten zeker doen kom op meisje! je kan t wel! |
|
| Aquarel: | Zondag, juli 09, 2006 22:20 |
| Het is wel heel erg, hoe je je voelt, maar het is juist goed dat je jouw gevoelens zo goed kunt schrijven in gedichten. Ook goed, dat je hulp accepteert en hulp zoekt, om jezelf weer terug te vinden. Liefs, Aquarel |
|
| switi lobi: | Zondag, juli 09, 2006 19:22 |
| Het hoeft je niet te spijten. Spijtig is het wel dat je die arm die je zo nodig hebt en die heel dichtbij kan zijn, zo moet missen....dat komt ook voort uit wanhoop en onmacht. Blijf hulp zoeken lieverd, niet opgeven!! Liefsliefs, dikke kus....switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: tulpje | 
|
|
| Gecontroleerd door: 260580 | ||
| Gepubliceerd op: 09 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||