woog mijn kracht te licht
woog mijn kracht te licht
je gaf me stenen
zonder kijken
stapelde mijn handen vol
koos vorm en kleur zo
dat de harmonie zou blijken
jij gaf me meer gewicht
dan ik kon dragen
woog mijn kracht te licht
zag je ogen vragen
waarom ik ben gezwicht
de stenen vielen in
de moederaardeschoot
weg was de belasting
wat jij raapte kon niet
leven was gescheiden dood
voel de rotsen
weet hun eenheid
als de tand des tijd
altijd zullen winden botsen
met hun eeuwige standvastigheid
wil melker
11/07/2006
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Dinsdag, juli 11, 2006 12:51 |
| vormend mooi verwoord! knufleifs--hiljaa-- |
|
| H.J.: | Dinsdag, juli 11, 2006 10:50 |
| altijd zullen winden botsen met hun eeuwige standvastigheid als steen des aanstoot. soms fijne dag H.J. |
|
| switi lobi: | Dinsdag, juli 11, 2006 09:49 |
| Diepvoelend práchtig geschreven..... Lieve kus, liefsliefs.....switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 11 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||