het spijt me
Tranen over mijn wang,
ja zo vreselijk bang.
Het ging goed,
had weer wat moed.
Ja, om naar een feest te gaan,
ik dacht ik vecht en kan het aan.
Maar nee, het is nu ten einde gegaan,
Ik zakte bijna door me benen en bleef amper staan.
Ja, de dader voor me ogen,
die mijn leven heeft afgepakt.
Hij keek me aan,
glimlachte naar me toe.
Ja, ik kan het niet meer,
Elke keer maar weer.
Ik doe het ook niet meer hoor,
ik kan niet meer door.
Ik ging weg,
rende naar de bosjes toe.
Ja, ik zakte neer op de grond,
Ja, kotste alles eruit.
Ja, de dader stond voor me,
ik kan niet meer.
Haat het walg van mezelf,
Ik doe ook niks goed.
Reacties op dit gedicht
| Aquarel: | Vrijdag, juli 14, 2006 11:56 |
| Wat vreselijk is dat toch, dat je de dader tegen komt. Wel ben ik trots op jou. Jij hebt geprobeerd te genieten, en die poging doen is erg knap! Hij is de hufter die je toch tegen komt, maar jij probeert je leven mooi te maken. De walging die je voelt, is eigenlijk aan hem besteed. Jij doet het goed, en mag trots zijn. Sterkte, liefs, Aquarel |
|
| eye witness: | Vrijdag, juli 14, 2006 07:38 |
hij deed veel niet goed en jij probeert alles goed te doen...en dat gaat je zeker lukken... keep hanging on! x |
|
| michris: | Vrijdag, juli 14, 2006 01:09 |
| Ja, dat is een vreselijke confrontatie. Ik weet ook niet goed hierop te antwoorden. Ontlopen lukt niet omdat je dicht bij elkaar woont. Negeren kan wel en daarmee laten zien dat jij veel sterker bent. michris |
|
Over dit gedicht
| Auteur: tulpje | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 13 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||