Mensen gaan verder.
Terwijl ik blijf stil staan.
Het verleden niet los wil laten.
Ook al kan ik wat er toen gebeurd was niet ongedaan maken.
Ik blijf stil staan.
Bij die dag dat het gebeurde .
Ik weet dat mensen me steunen,
En me op willen beuren.
Maar ik heb daar geen behoefte aan.
Ik kan het niet accepteren,
Ik kan er niet mee leven.
Ik wil niet verder.
Misschien wil ik ook wel.
Maar ik kan het gewoon niet.
Elke keer wanneer ik me ogen sluit.
Zie ik de beelden van die dag weer voor me.
En komt het verdriet weer in me naar boven.
Barst ik weer in tranen uit.
Alles binnen in me ,doet zo’n pijn.
Jou verliezen,wou ik niet.
Ik wou je bij me houden,me leven lang.
Je maakte me leven stralend,
Ik was zo gelukkig met jou in me leven.
Ik had nog nooit zoveel om iemand gegeven.
Ik zal je altijd meedragen in me hart, daar zal je het mooiste & grootste plekje krijgen.