penseelt rumoerig haar lucht
penseelt rumoerig haar lucht
noorderlicht valt buiïg
je hand penseelt
rumoerig haar lucht
Winden neigen
toch naar luwte
dwarrelen een zucht
het mes schuift
scherprechterlijk
langs kleur
wolken breken
zacht in olie dampen
verdrijven nevelend hun geur
tijd om je palet
en zin te keuren
er moet nog veel gebeuren
met het licht dat de zon
voor je schijnt als je ziel
op het doek steeds verdwijnt
wil melker
16/07/2006
Reacties op dit gedicht
| (rottig)appeltje: | Zondag, juli 16, 2006 12:27 |
| bijzonder mooi verwoord, graag gelezen deze prachtige poëzie! liefliefs appeltje |
|
| Cornelia.dvw: | Zondag, juli 16, 2006 11:56 |
| Dit zal vast een zeer prachtig doek worden. Een meesterstukje.. Liefs, Cornelia |
|
| lommert: | Zondag, juli 16, 2006 07:51 |
| met plezier dit moois gelezen..je ziet het voor je;) stevige groet willem |
|
| hiljaa: | Zondag, juli 16, 2006 07:45 |
| in dikke lagen opgesmeerd maar haal fijn en zacht bewerkt! knufleifs--hiljaa-- |
|
| sunset: | Zondag, juli 16, 2006 07:22 |
| Prachtig woordgeschilderde poëzie. Een genot om te ''bekijken''(Al zeg ik dat meestal wel bij jouw geschrijf). Liefs en heel fijne zon-dag, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 16 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||