Slechts jij.
Je moet mij de weg niet vragen
die ook ik niet vinden kan
in jouw eeuwigdurend duister
opzoek naar een zachte vlam.
De chaos in jouw ogen breekt me,
breekt me langzaam en ik zie,
lees in je woorden, de paniek
die ik hoor in je stem.
Maar liefste, ik smeek je, twijfel niet
- nooit - aan mijn houden van. En ik
zal je omarmen, blijven omarmen.
Want alleen jou kan ik, voor altijd, beminnen
die ook ik niet vinden kan
in jouw eeuwigdurend duister
opzoek naar een zachte vlam.
De chaos in jouw ogen breekt me,
breekt me langzaam en ik zie,
lees in je woorden, de paniek
die ik hoor in je stem.
Maar liefste, ik smeek je, twijfel niet
- nooit - aan mijn houden van. En ik
zal je omarmen, blijven omarmen.
Want alleen jou kan ik, voor altijd, beminnen
Reacties op dit gedicht
| Oxygénée: | Zondag, juli 16, 2006 23:24 |
| Heerlijk om te lezen! | |
| b.koopmans: | Zondag, juli 16, 2006 22:36 |
| mooi zeg.... | |
| (rottig)appeltje: | Zondag, juli 16, 2006 21:48 |
| WouW wat een pracht gedicht, echt super mooi liefdevol!!! eem ware juweel! liefliefs appeltje:) |
|
Over dit gedicht
| Auteur: .rose | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 16 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||