Geschreven voor mijn beste vriendin, die vanmiddag haar vader is verloren..
Ad, we zullen je missen, kerel!
Papa rust zacht
Kapot gemaakt,
Een geval van over geven
Aan onze bestemming
De dood, het leven
Mijn hart
Is al vaak geraakt
En jullie hebben het er
Niet makkelijker op gemaakt
Schreeuwend van pijn
En lippen vol verdriet
Mijn ogen die zien wel
Maar geloven het niet
Jou laatste adem
Je laatste houvast aan mij
Je kracht verzwakte
Terwijl je de dood welkom zei
Terwijl jij keek
Naar je nachtkast
En ik de brief pakte, hem las
Je hield me nog vast
Ik huilde
De woorden die jij schreef
En ik fluisterde nog;
Ik zou willen dat je bij me bleef
Maar al zeer snel
Werd jou handdruk zacht
Weg was je, vanaf toen
Voor ons allen zo onverwacht
Ik schreeuwde
Mijn hart krijste het uit
Waarom?
Riep ik overduidelijk en luid
Ik had je handen vast
En las jou woorden
Vanaf toen besefte ik
Dat we je hadden verloren
Jij was bij het begin van mijn leven
Ik bij jou laatste dag
Ik mis je nu al, je steun, je woorden
Jou geven om, jou lach
Papa, waarom moest je gaan
Ik wil niet verder zonder jou!!
Waarom moest dit nu gebeuren
Weet toch dat ik van je hou
Je was mijn leven
Hoe je het ook went of keert
Jij hebt mij verdriet en geluk
En het leven geleerd
Jou brieven zal ik bewaren
En jou foto’s bovendien
Door jou zal ik na de dood
Weer een beetje leven zien!
Want ik zal naar je toe komen
Ooit zullen we weer samen zijn
Ik voel me hier, in mijn eentje
Zo ontzettend eenzaam en klein
Ik wil je handen om me heen
Een knuffel als ik hem wil
Ik wil met je praten, papa
Want nu is het hier zo stil
Rust in vrede
En wij zullen verder gaan
Zonder jou, in ons leven
Zullen we er alleen voor staan
Je 3 dochters, hier alleen
En een hoop verdriet
We willen je zo graag terug
Maar ja, dat kan toch niet?
Papa, kijk je van boven mee
Naar de dingen die ik doe?
Papa, tot snel, dat beloof ik je
| writing instead: | Dinsdag, juli 18, 2006 16:31 |
| Lieverd.. een heel mooi gedicht, ik hoop dat je begrijpt dat ik het niet helemaal heb gelezen.. Geef haar een knuffel van me, ik wens jullie veel sterkte.. KUS. HVJ. |
|
| M@rcel: | Maandag, juli 17, 2006 23:17 |
| wat prachtig mooi geschreven Heel veel sterkte en dat alle nabestaande de kracht licht en liefde krijgen om het verdriet te kunnen dragen Knuff M@rcel |
|
| Aquarel: | Maandag, juli 17, 2006 21:58 |
| Wat een meelevend mooi gedicht. Zo''n groot verlies, zo droef. Ik wens jou en hen veel sterkte. Liefs, Aquarel |
|
| john pol: | Maandag, juli 17, 2006 21:54 |
| Een mooi gedicht, laat ze wel wachten tot het haar tijd is om te gaan... | |
| QueenBee: | Maandag, juli 17, 2006 21:53 |
| Wat ontzettend mooi geschreven.. wat prachtig,, Kuskus |
|
| norgie: | Maandag, juli 17, 2006 21:13 |
| wat een prachtig gedicht, veel sterkte. liefs norgie |
|
| nippy: | Maandag, juli 17, 2006 21:02 |
| Heel mooi omschreven...erg ontroerend en ik wil iedereen vanaf deze plek heel veel steun en sterkte toewensen.. liefs en knuffel |
|
| mupsje: | Maandag, juli 17, 2006 20:42 |
| Heel mooi geschreven. Ontzettend veel sterkte toegewenst met het verwerken van dit verlies. | |
| develgirll: | Maandag, juli 17, 2006 20:22 |
| je had een paar vragen de eerste is ik mag niet tot me 18/ de thuis zijn want er staat dat ik er ook slaap en waar moet dat anders zijn en me ouders en het is maar een gedicht ] |
|
| Auteur: lara[17] | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 17 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||