ik weet niet of ik moet lachen of juist huilen
wil praten of wil zwijgen

een traan op mijn wang een lach op mijn mond
een vogel door de lucht en een vis in het water

maar alles is nu mogelijk
een vis in de lucht, een vogel in het water
het zijn de verwarde componenten

ieder woord betekent nu iets anders

waarom weet ik niet precies
zal ik het ooit begrijpen?

mijn gedachtes zijn net oceanen
1+1 is niet meer 2 maar kan van alles zijn tot in het oneindige

voorspelbaar is niet meer

een lach in mijn ogen en een traan op mijn mond
ik duizel keer op keer,

voorspelbaar is niet meer