Ik voel me alleen,
weet even niet waarheen.
Zit tegen de nieuwe dag op,
voel me nu al niet top.
Morgen zouden we samen praten,
maar je gaat niet mee.
Je laat me nu zo in de steek,
waar heb ik dat aan verdiend ?
Is werk dan echt zo belangrijk,
kom ik pas veel later aan de pas ?
Ja, het doet me echt veel verdriet,
maar dat is wat jij zeker niet ziet.
Ben het zeker niet waard daarvoor,
nu moet ik alleen door.
Nou, als jij niet gaat,
nou, dan ga ik ook niet.
Als jij het niet belangrijk vindt,
hoeft het voor mij ook niet meer.
ik wil vechten echt waar,
maar heb jou nodig.
Maar dat zie je niet,
je laat me weer alleen staan.
Waarom doe je me dit aan,
zal ik ook maar niet naar therapie gaan ?
Dan stop ik wel,
is dat wat je wilt ?
Wil je dat ik stop
en maar gewoon zo verder door ga ?
Je had het belooft,
en nu, ja nu laat je me zomaar alleen.