de rotsen en de zee
De rotsen en de zee
Daar stond een trompettist
Op een rots bij de zee
Hij toeterde en blies zijn vreugde en geloof
De zee beukte op de kust en hij genoot
Prachtig om te zien dat ongerepte
En die zee zo wild en o zo groot
Die ruwe rotsen het schuim dat borrelend klotste
Dat stukje aarde leek net geschapen
Nu 2000 jaar later heeft de Heer het zo gelaten
Het was een eiland zo lieflijk en schoon
Ik keek en heb die schoonheid opgezogen
Het was puur natuur voor stadsmens ongewoon
Ik bleef blij en opgetogen
Een zegen om schoonheid van de aarde te ervaren
Ogen om te zien en gevoelens die mij bewaren.
Reacties op dit gedicht
| Hilly N: | Zondag, november 26, 2006 20:06 |
| Deze is ook prachtig. Graag gelezen. Groet van Hilly |
|
| M@rcel: | Maandag, juli 24, 2006 13:25 |
| prachtig mooi geschreven en zeer graag gelezen Liefs M@rcel |
|
| sunset: | Maandag, juli 24, 2006 12:39 |
| Meenemend mooi dit. Liefs en nog een fijne ongerepte dag verder, sunset |
|
| Littledolphin: | Maandag, juli 24, 2006 10:46 |
| zeer mooi verwoord.graag gelezen...liefs | |
Over dit gedicht
| Auteur: J.H. Vergne | 
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 24 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||