Ze wil niet eens meer verder ...
Ze wil niet eens meer verder,
het zit haar zo dwars.
Leven met een man waar ze niet eens van houdt,
die ze niet vertrouwd.
Hij verdient beter dan ik denk, zegt ze,
hij verdient een persoon die van hem houdt.
Die hem liefde kan geven,
in het nu en in het heden.
Ook zij verdient beter,
iemand die haar steunt.
Die der begrijpt,
en niet dat die vreemd gaat.
Ook al is dat gebeurd,
maar zoiets doe je toch nooit als je van iemand houdt.
Je gaat toch niet aan andere meiden ze delen zitten,
als je snapt wat ik bedoel.
Steeds maar van alles aan moeten horen,
je lijkt die en die wel.
Ja, op die dikke personen,
dat meisje trekt dat niet meer.
Ze wil bij hem weg,
ze weet er moet dat een hele hoop geregeld worden.
Ze denkt: kan ik dat wel aan,
Kan ik dat er nog wel bij hebben ?
Wat moet het meisje toch doen,
waar moet ze heen ?
Ondanks alle hulp voelt ze zich toch alleen,
het wordt haar te veel.
Het meisje wil zeker blijven vechten,
ze wil zeker ooit haar eigen hart volgen.
Maar ze is zo bang
en zo vedrietig.
Reacties op dit gedicht
| vicky holvoet: | Vrijdag, juli 28, 2006 12:07 |
| prachtig verwoord gelukkig fictie , groetjes vi | |
| Dirk Hermans: | Vrijdag, juli 28, 2006 12:07 |
| heel sterk neergezet | |
| Anneke van Dijk-Ploeg: | Donderdag, juli 27, 2006 23:32 |
| sterk invoelend verwoord... dit meisje moet geen overhaaste beslissingen nemen, maar goed nadenken over de toekomst... maar bovenal kiezen voor zichzelf! liefs, namasté, Anneke |
|
Over dit gedicht
| Auteur: tulpje | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 27 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||