een woordloos verwensen
een woordloos verwensen
ik stond
waar je staat
zag witte nevels
de mistige horizon kussen
in de koude stilte van morgen
de mistige horizon kussen
in de koude stilte van morgen
voelde hoe onze banden braken
toen jouw ogen
mijn waarheid raakten
toen jouw ogen
mijn waarheid raakten
doodlopend trok ik
mijn cirkels recht kwam dwalend
hard op mijn bek terecht
mijn cirkels recht kwam dwalend
hard op mijn bek terecht
woedend trapte ik jou
van mij af terwijl ik
nog altijd veel om je gaf
van mij af terwijl ik
nog altijd veel om je gaf
verstikkende liefde
een woordloos verwensen
alleen dood is vrij van jouw grenzen
een woordloos verwensen
alleen dood is vrij van jouw grenzen
ik sta
waar je stond
wil je terug voor je gaat
waar je stond
wil je terug voor je gaat
wil melker
28/07/2006
28/07/2006
Reacties op dit gedicht
| Cornelia.dvw: | Zaterdag, juli 29, 2006 00:33 |
| het eenzame geluk gedragen door liefde. liefs, Cornelia |
|
| milamber: | Vrijdag, juli 28, 2006 22:15 |
| mijn complimenten | |
| Lia van der Fluit (L!@): | Vrijdag, juli 28, 2006 15:40 |
| heftig man,,,laifs,, | |
| sunset: | Vrijdag, juli 28, 2006 08:44 |
| Wohw. Hoe integer voelbaar breng jij machteloos verlangend verdriet over. Dit laat mij gewoon eerbiedig zwijgen. Liefs en mijn oprecht warme genegenheid, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 28 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||