Vergaan.
Vergaan, van de aardboden vandaan,
Verlaten, maar niet los gelaten,
Je ogen gesloten, om nooit meer open te doen,
Je bent heen gegaan, om nooit meer terug te keren,
Een ontstopbare oceaan van tranen,
Je bent nu zo ver van ons vandaan,
Elke dag, heeft een herinnering,
Met een lach, of met een traan,
Je bent hier vandaan,
Maar niet uit m'n hart vergaan.
Verlaten, maar niet los gelaten,
Je ogen gesloten, om nooit meer open te doen,
Je bent heen gegaan, om nooit meer terug te keren,
Een ontstopbare oceaan van tranen,
Je bent nu zo ver van ons vandaan,
Elke dag, heeft een herinnering,
Met een lach, of met een traan,
Je bent hier vandaan,
Maar niet uit m'n hart vergaan.
Reacties op dit gedicht
| Bengelmans: | Zondag, juli 30, 2006 09:16 |
| Als lid van de organisatie van gedichtenstrijd wil ik je graag uitnodigen voor de derde editie van Gedichtenstrijd. Heb je hierin interesse? Mail dan naar gedichtenstrijd@hotmail.com Groetjes, Bengelmans & Monique de Boer Gedichtenstrijd Organisatie |
|
| Dirk Hermans: | Zaterdag, juli 29, 2006 20:02 |
| moedig neergezet | |
| sunset: | Zaterdag, juli 29, 2006 15:55 |
| Droef-herinnerend verwoord. Liefs en mijn meelevende genegenheid, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Veronica Milaans | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 29 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||