De stilte van lawaai
De stilte van lawaai
____________________
Soms, als het even heel slecht gaat
bid ik, opdat ik een arend zou mogen worden
zodat ik zomaar van m'n problemen kan wegvliegen
zweven op hemelse sferen en alles te kunnen overschouwen
Dan zou ik vliegen met machtige vleugels
De kleinste dauwdruppel van een ontzaglijke afstand kunnen zien
Het krijsen van een nieuw mensenwezentje horen
en met de snavel zou ik de stilte kunnen doorbreken
De stilte van de drukke wereld
waar overal geluid om je heen is
En toch is het zo stil...
zo stil zelfs dat ik soms ga denken of ik niet alleen ben
Door de stilte van de wereld
kan ik niet meer met iemand praten
De dame die op de trein tegenover mij zat,
was gehuld in de stilte van haar walk-man
De man naast mij zat te genieten van de stilte van zijn krant
En ik, ik zat daar, stil... niet in staat de stilte te doorbreken
Vol twijfel of ik hen wel kon bereiken,
want ze zijn doof voor de schreeuw van hun naaste
En dan, gaat het slecht met mij
want de stilte maakt me gek
Het liefst van al zou ik het uitschreeuwen
maar een stille blik zou mijn antwoord zijn
Dan bid ik tot God, of hij mij niet kan veranderen in een arend
zodat ik zomaar van die stilte kan wegvliegen
en met mijn snavel de stilte met een plotse aanval verbreken
En de mensen hun hart vol met een harmonie van het leven pompen...
____________________
Soms, als het even heel slecht gaat
bid ik, opdat ik een arend zou mogen worden
zodat ik zomaar van m'n problemen kan wegvliegen
zweven op hemelse sferen en alles te kunnen overschouwen
Dan zou ik vliegen met machtige vleugels
De kleinste dauwdruppel van een ontzaglijke afstand kunnen zien
Het krijsen van een nieuw mensenwezentje horen
en met de snavel zou ik de stilte kunnen doorbreken
De stilte van de drukke wereld
waar overal geluid om je heen is
En toch is het zo stil...
zo stil zelfs dat ik soms ga denken of ik niet alleen ben
Door de stilte van de wereld
kan ik niet meer met iemand praten
De dame die op de trein tegenover mij zat,
was gehuld in de stilte van haar walk-man
De man naast mij zat te genieten van de stilte van zijn krant
En ik, ik zat daar, stil... niet in staat de stilte te doorbreken
Vol twijfel of ik hen wel kon bereiken,
want ze zijn doof voor de schreeuw van hun naaste
En dan, gaat het slecht met mij
want de stilte maakt me gek
Het liefst van al zou ik het uitschreeuwen
maar een stille blik zou mijn antwoord zijn
Dan bid ik tot God, of hij mij niet kan veranderen in een arend
zodat ik zomaar van die stilte kan wegvliegen
en met mijn snavel de stilte met een plotse aanval verbreken
En de mensen hun hart vol met een harmonie van het leven pompen...
Reacties op dit gedicht
| Steven: | Woensdag, december 19, 2001 23:53 |
| je moet het niet letterlijk interpreteren Paul, en dit gedicht gaat niet over een arend maar over het verlangen een arend te zijn... Daarom is die laatste zin ook niet arend-achtig en zijn er geen 2 elementen maar slechts 1 |
|
| Juva: | Woensdag, december 19, 2001 18:29 |
| Misschien dacht iemand anders over jou wel: die zit daar zo stil in zijn gedachten, zal ik maar niet storen...ben ik dan echt de enige die de stilte van het lawaai inziet... Mooie inhoud, hoop meer gedichten van je te lezen! |
|
| Albrecht Paul: | Woensdag, december 19, 2001 17:24 |
| Nou ja, je stopt wel erg VEEL in dit gedicht, Steven. Die laatste zin is niet erg arends-achtig. De arend zal met zijn snavel alleen zelfverdediging uitlokken. Je zou dat stuk van 'mensen gehuld in stilte' apart kunnen nemen. Het is heel mooi. Het arends-verlangen beschrijf je ook heel mooi. Maar die twee elementen passen niet goed bijeen. Ik vlieg met je mee door de stilte. |
|
| 11je: | Woensdag, december 19, 2001 14:13 |
| wist je dat een arend ook altijd in stilte vliegt liefs 11je |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Steven | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 19 december 2001 | ||
| Thema's: | ||