Voor mijn dierbaarste

Later zul je niet geloven hoe mooi de tijd is,
die ik nu met je deelde.
Mijn gevoel zegt te blijven waar ik be.
Maar mijn benen lopen te snel om bij te blijven.

Alleen naar het onbestemde land
Gaan waar ik kan staan met deze ondoordachte reis
Dat is het motto die mij in stand houd
Maar kijkend naar alle dingen die voorbij me gaan
En realiserend het niet alleen te kunnen

Voeten krijgen blaren
Benen krijgen kramp
En de eindbestemming die nooit in zicht lijkt te komen
Is een moedeloos vooruitzicht

Ik heb je nodig, om op je te steunen
Ik heb je nodig, om jou te kunnen steunen
Ik heb je nodig, om de pijn van de reis
Die ik al m’n hele leven lang doormaak
Te kunnen verzachten met jouw lippen
Te kunnen delen met jouw woorden
Te kunnen voelen met jouw hart
Te kunnen bekijken door jouw ogen

Later zul je niet geloven
Dat de reis die mijn leven in stand hield
Die ik met jou heb gemaakt
Zolang dat het duurde
Later zul je niet geloven
Dat dat het mooiste was
Dat ik ooit met iemand heb kunnen delen..

Later zul je niet geloven,
Dat jij het was die
Mijn leven tot mijn leven maakte