Verdronken verdriet
verdronken verdriet, wie kent het niet.
een weg zonder einde, ik die weg kwijnde.
ik weet het niet, me leven vol verdriet.
met pijn en lijden, de uitwegen die langzaam verdwijnden.
geen hulp meer om te roepen, geen vriend voor mezelf.
ik was alleen en tot mezelf geroepen.
geen mensen om me heen die zeiden, alles komt goed,
een einde aan dit gevoel heb ik nooit kunnen merken,
helaas.
een weg zonder einde, ik die weg kwijnde.
ik weet het niet, me leven vol verdriet.
met pijn en lijden, de uitwegen die langzaam verdwijnden.
geen hulp meer om te roepen, geen vriend voor mezelf.
ik was alleen en tot mezelf geroepen.
geen mensen om me heen die zeiden, alles komt goed,
een einde aan dit gevoel heb ik nooit kunnen merken,
helaas.
Reacties op dit gedicht
| AngelOfSadness: | Woensdag, augustus 02, 2006 22:04 |
| dat einde komt heus wel echt waar!geloof me maar;) als je erover wilt praten,je mag me altijd toevoegen/mailen |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Hankie | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 02 augustus 2006 | ||
| Thema's: | ||