leven krimpt tot een gebaar
leven krimpt tot een gebaar
de klok verslaat de tijd al trager
leven krimpt tot een gebaar en blik
langzaam is er rust gekomen
als stilte in de ochtendmist
huizen dromen tegen heuvels
onder hemels wit en blauw
zachte flarden ruisen uit het dal
vermengd met geuren van verval
water kabbelt litanieën
pluizen dollen in de wind
kleuren delen groenversnijdend
schilderachtig zomers ruimte in
dwalende langs bomen
een holle weg de heuvel op
hoorde ik de kilometers komen
van de drukte op de grote weg
wil melker
03/08/2006
03/08/2006
Reacties op dit gedicht
| Laurens Windig: | Donderdag, augustus 03, 2006 11:03 |
| dwalende langs bomen een holle weg de heuvel op hoorde ik de kilometers komen van de drukte op de grote weg Kijk, dit is nou zo''n pracht finale! |
|
| KozMOCie: | Donderdag, augustus 03, 2006 09:50 |
| prachtig, wat een spel.. fijne dag |
|
| sunset: | Donderdag, augustus 03, 2006 08:54 |
| Meenemende poëzie weer, gewoon schitterend Liefs en mijn vriendschappelijke genegenheidsknuf, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 03 augustus 2006 | ||
| Thema's: | ||