Ik bevind me in het diepste van de vlinders
Sla me vleugels uit met de wind van de winter
Opzoek naar mezelf me gevoel dat killt me
Opzoek naar mezelf in de koude stilte
Ik hoor violen huilen neem het pad van verdriet
Om te vinden wat ik zoek me zelf me ik
De geluiden van de snaren ik hoor ze praten
Me vleugels volgen het geluid die zich herhalen
De voorschriften van de muziek die der speelt
Leid me naar de antwoorden en me zelfbeeld
Ik vlieg op het juiste pad in de juiste richting
Laat sporen achter om me weg terug te vinden
Ik ben blind voor de gevolgen van me ontdekking
Straks kom ik vast te zitten geketend aan een ketting
Blijf ik eeuwig op zoek als de sporen zijn gewist naar het gene wat ik mis

Me pad word gekruist ik weet niet waar ik naar toe moet
Hopend op een signaal maar niks ik weet niet wat ik doen moet
Ik sta een tegen een in het oog van het tweesprong
Met twijfelende vleugels neem ik rechts maar waarom
Ik volg het grind pad de violen herleven
En hoor de klanken sterker worden meter naar meter
Ik voel me beter ik zie het einde in zicht
Aan het einde van het pad zie ik het schijnende licht
Maar het licht verlaat me ogen het pad wordt betoverd
Naar een verwarrende plek die ik zag in me dromen
Me vleugels worden zwaar val op de grond en kijk naar boven
Ik geef het op het is over

Ik ben op weg naar mezelf weet ik het te vinden
Opzoek naar mezelf in de geest van de vlinder
Geschreeuw in gedachten het word al minder
En opeens is er stilte