HUN TONGEN ZIJN AL BLAUW
hun tongen zijn al blauw
ze druipen af
hun tongen
zijn al blauw
verschrompeld leer
het gif verwatert
in een grijns
die kwijlt
uit de omlaag
getrokken lippen
je kan niet
over alle tijd
beschikken want
het einde naakt
je adamsappel
schiet nog
heen en weer
maar woorden
schreeuwen niet
een rochel
van ellende
en gereutel
over ademnood
je ziet hem komen
nog doodt
hij de tijd
maar zal
urenlang
het ogenblik
van hoop belagen
tot de nultijd
ons bevrijdt
nog hebben we
respijt om fouten
goed te maken
geen rotzooi
achter ons te laten
als we overstappen
naar het nieuwe jaar
wil melker
21/12/2001
Reacties op dit gedicht
| lejaeghere rudi: | Vrijdag, december 21, 2001 12:18 |
| Een echte wil melker, wil. Prettige kerstdagen. Groeten, Rudi. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 21 december 2001 | ||
| Thema's: | ||