fluister stukjes leven
fluister stukjes leven
ik schreeuw de tijden terug
waarin ik leven voelde
maar het geluid lijkt stuk
de echo vraagt wat ik bedoelde
waarin ik leven voelde
maar het geluid lijkt stuk
de echo vraagt wat ik bedoelde
er is geen brug
die nog emoties draagt
waardoor mijn woord
in het ravijn vervaagt
die nog emoties draagt
waardoor mijn woord
in het ravijn vervaagt
toch raakt het af en toe
een bloem die groeit in kleine
decibellen en bloeit in kleuren
die gelukkigzijn voorspellen
een bloem die groeit in kleine
decibellen en bloeit in kleuren
die gelukkigzijn voorspellen
ik roep niet meer
maar fluister stukjes leven
met open handen wil ik jou
mezelf in liefde geven
maar fluister stukjes leven
met open handen wil ik jou
mezelf in liefde geven
wil melker
08/08/2006
Reacties op dit gedicht
| Joeke: | Dinsdag, augustus 08, 2006 22:20 |
| (OOoooo) schoon echt schoon | |
| lommert: | Dinsdag, augustus 08, 2006 21:48 |
| een kunstwerk fluister ik...praqchtig gedicht stevige groet willem |
|
| sunset: | Dinsdag, augustus 08, 2006 11:49 |
| De twee laatste strofes wil - zaaaaaaaaalig. Liefs en mijn genegenheid, sunset |
|
| hiljaa: | Dinsdag, augustus 08, 2006 08:52 |
| gevoeligmooi! knufleifs--hiljaa-- |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 08 augustus 2006 | ||
| Thema's: | ||