hobbelige weg
Ik bega een lange weg,
met geluk en pech.
Een weg met veel kuilen,
maar kan altijd ergens schuilen.
Een weg met vallen en opstaan,
een weg die ik wel ga en kan verslaan.
Het is een weg met veel angst,
maar op een dag ben ik niet meer het bangst.
Het gaat dan op ten duur steeds beter,
en kom ik steeds meer bij een meter.
Ga de mooie dingen van het leven zien,
geen nul maar bijna alles een tien.
Ik vind mezelf dan waard in het leven,
en dat ik mezelf weer de liefde kan geven.
Deze weg is dat ik ga,
moet toch blij zijn dat ik besta.
Ik zal deze elendige weg verslaan,
en zal dan weer op beide benen staan.
Ik zal op een dag weer kunnen genieten,
en laat dan de dag niet zonder een lach voorbij schieten.
Uitd mamsiemomo
Reacties op dit gedicht
| little flower: | Dinsdag, augustus 08, 2006 21:48 |
| iedereen begaat deze weg. sommmigen zonder het te weten, anderen juist erg bewust. sommigen zonder hulp anderen met. en gelukkig krijg jij altijd hulp, zoals sommige anderen ook:) het zal je lukken je weg af te lopen, het léven ís een uitdaging. -xxx- je moedertje:) (je bent trouwens moeder van fran:p, omdat je dat al was volgens fran;)) ik ben dus oma:D |
|
| mamsiemomo: | Dinsdag, augustus 08, 2006 19:27 |
| Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd..... goed gedaan! LIefs, mij |
|
| westland: | Dinsdag, augustus 08, 2006 17:05 |
| heel mooi geschreven Tulpje,ben blij dat weer te kunnen lezen van je.liefs westland. | |
Over dit gedicht
| Auteur: tulpje | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 08 augustus 2006 | ||
| Thema's: | ||