verdriet
Zacht gesproken woorden
In de beslotenheid van het duister
Gingen helaas verloren
Werden onbetekenend gefluister
De liefde die jij scheen te voelen
Een liefde die je voelde voor mij
Begon meteen te bekoelen
Vanaf het moment dat je het zei
De waarde van die woorden
Bleek bedroevend laag
Hebben al hun glans verloren
Lijken nu doorzichtig, leeg en vaag
Ondoordacht en terloops geuit
Veroorzaakten pijn en verdriet
Zachte snikken klinken oorverdovend luid
Ook al hoort een ander ze niet
De nacht verbergt elke traan
Ieder spoor op mijn wangen
Dat leidt naar dat kuiltje onderaan
Onderaan mijn hals waar elke traan zal belanden
Als een poeltje van stil verdriet
Dat langzaam verdamt door de warmte van mijn huid
Als de vermoeidheid mij niet meer ontziet
En langzaam mijn ogen sluit
geschreven door Pearl Abu Quansah
In de beslotenheid van het duister
Gingen helaas verloren
Werden onbetekenend gefluister
De liefde die jij scheen te voelen
Een liefde die je voelde voor mij
Begon meteen te bekoelen
Vanaf het moment dat je het zei
De waarde van die woorden
Bleek bedroevend laag
Hebben al hun glans verloren
Lijken nu doorzichtig, leeg en vaag
Ondoordacht en terloops geuit
Veroorzaakten pijn en verdriet
Zachte snikken klinken oorverdovend luid
Ook al hoort een ander ze niet
De nacht verbergt elke traan
Ieder spoor op mijn wangen
Dat leidt naar dat kuiltje onderaan
Onderaan mijn hals waar elke traan zal belanden
Als een poeltje van stil verdriet
Dat langzaam verdamt door de warmte van mijn huid
Als de vermoeidheid mij niet meer ontziet
En langzaam mijn ogen sluit
geschreven door Pearl Abu Quansah
Over dit gedicht
| Auteur: Pearl Abu Quansah | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 12 augustus 2006 | ||
| Thema's: | ||