De ophokplicht
De ophokplicht.
Ik doe mee aan vrijwilligerswerking,
in onze plaatselijke vereniging.
De slimmen mogen het uitleggen,
maar ik mag nooit iets zeggen.
Tot de frustratie hoog oploopt,
en ik er mijn verhaal had aan vastgeknoopt.
Maar toen ik ermee naar de slimme ging,
en die iets van frustratie opving,
vond die dat ik maar verder moest zwijgen,
en de rest van mijn ergernis aanéén moest rijgen.
Dat brengt meteen aan het licht,
voor de domme geld ook de ophokplicht
Ik doe mee aan vrijwilligerswerking,
in onze plaatselijke vereniging.
De slimmen mogen het uitleggen,
maar ik mag nooit iets zeggen.
Tot de frustratie hoog oploopt,
en ik er mijn verhaal had aan vastgeknoopt.
Maar toen ik ermee naar de slimme ging,
en die iets van frustratie opving,
vond die dat ik maar verder moest zwijgen,
en de rest van mijn ergernis aanéén moest rijgen.
Dat brengt meteen aan het licht,
voor de domme geld ook de ophokplicht
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Dinsdag, augustus 15, 2006 12:04 |
| Dit is subtiel integer jouw voel ironisch overgebracht. Chapeau. Liefs en fijne dag verder, sunset |
|
| Lia van der Fluit : | Dinsdag, augustus 15, 2006 07:43 |
| gewoon zeggen... niet ophokken,,, | |
Over dit gedicht
| Auteur: isidorius | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 15 augustus 2006 | ||
| Thema's: | ||