langzaam zak ik naar beneden
verdrietig over de toekoms,boos over het verleden
het masker dat ik voor houw begint steeds meer te verdwijnen
nu gaat mijn waren ik verschijnen
tranen bij elke stap
waar bij mijn sterk heid veslapt
ze laten me steeds meer in de steek
om dat iedereen zig op mij verkeek
dom dachten ze, heefd niks te melden
nu doe ik mijn mond open zelden