hart vol met spijkers en druppelend bloed
mijn leven lijkt voorbij, voorgoed
krampen in mijn armen, handen en benen
ogen die alleen maar wenen
spieren die niet meer werken
mijn ouders die er niets van merken
ik leef als een zombie, niets meer kunnen zeggen of doen
ik lijk wel op pensioen
16 en al radeloos verloren in eht leven
hart dat bloed en haden die beven
alles proberen om me goed te voelen
mijn vrienden die het wel goed bedoelen
maar ik ben mijn geluk kwijt
ik dwaal in eenzaamheid
niemand merkt mijn aanwezigheid
ik zit in puberteit
dus onzekerheid
tot mijn grootste spijt
sorry dat ik mezelf snijd
ik wacht nu gewoon op mirakel of op het duister
mijn ogen toe en ik hoor gefluister
nog even wachten en ik ben dood
verlost van die klote idioot