pijn
De nacht is donker en kil
en ik wordt wakker met een gil
het steeds maar weer opnieuw beleven
dat doet mij nu weer beven
jij was het die te ver is gegaan
en daar door mij alleen liet staan
hoeveel nachten moet ik dit nog beleven
stopt het dan nooit dit leven
slapen kan, en wil ik nu niet meer
want het steeds opnieuw beleven doet zo'n zeer
hoe kan ik ooit deze pijn verdragen
voel me alleen en verslagen
en ik wordt wakker met een gil
het steeds maar weer opnieuw beleven
dat doet mij nu weer beven
jij was het die te ver is gegaan
en daar door mij alleen liet staan
hoeveel nachten moet ik dit nog beleven
stopt het dan nooit dit leven
slapen kan, en wil ik nu niet meer
want het steeds opnieuw beleven doet zo'n zeer
hoe kan ik ooit deze pijn verdragen
voel me alleen en verslagen
Reacties op dit gedicht
| shadow: | Dinsdag, december 25, 2001 22:17 |
| heel veel herkenning komt bij me naar boven bij het lezen van je gedicht. ik hoop dat je de kracht vind hier weer uit te komen Liefs shadow |
|
| jeske bor: | Dinsdag, december 25, 2001 01:39 |
| hey teun, dit is een gedicht, waar ik mezalf interug vind. waarom steeds opnieuw beleven? dat weet niemand, maar het doet zo'n zeer |
|
| Muis: | Maandag, december 24, 2001 11:01 |
| Ik herken mezelf hierin, en hoop voor je dat het snel over zal gaan. Maar je moet blijven bij je ik gevoel want alleen dan kom je verder. xxxies muis |
|
Over dit gedicht
| Auteur: teun oostrom | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 24 december 2001 | ||
| Thema's: | ||