Zwijgdodend.
(aan hem)
Deze liefde zal niet sterven door de duizend
ademingen die ik je toeschreeuwde. Je gooide
mijn dromen tegen muren (alsof ik daartegen
bestand was) en vocht me vrij; om mij, en
niemand anders. Je kocht me met je woorden,
streefde naar een leven vol geluk. Ik kon er
niets aan doen dat ik slechts een mislukking
was van het volmaakte geheel. Er zijn zinnen,
strofen teveel gezegd. Werp deze zwijgdood in
het graf, ik zal weer leven – tegen beter weten
en de koude liefdeloosheid in.
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Dinsdag, augustus 29, 2006 22:20 |
| verwaring voelbaar! knufleifs--hiljaa-- |
|
| soulsister: | Dinsdag, augustus 29, 2006 21:52 |
| wow prachtig geschreven liefs |
|
| remie: | Dinsdag, augustus 29, 2006 20:57 |
| a gossie, probeer het eens anders andrea, doe ik ook...liefs Remie | |
| sunset: | Dinsdag, augustus 29, 2006 19:45 |
| Wohw! Chapeau en in respectvolle bewondering gelezen hoor. Liefs en knuf, sunset |
|
| xavion: | Dinsdag, augustus 29, 2006 18:11 |
| Het verdriet zo aanvoelbaar de verwarring zo helder Sterkte en kracht! Lieve liefs, XaVioN |
|
| Tijgertje:): | Dinsdag, augustus 29, 2006 15:29 |
| heel mooi verwoord!! liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Marjolein. | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 29 augustus 2006 | ||
| Thema's: | ||