(GS) - Onder grafmatten.
Na duizend doden werd het tijd om weer te leven.
Ik had het graf nu wel gezien en de bloemen werden oud
men had gerouwd tot ze erbij neervielen – en dat wilde ik niet
op mijn geweten hebben. Ga heen, stamp nog wat na op dit
graf, het is nu af – gedaan. Jullie kunnen gaan. Laat me achter
in deze eenzaamheid (of draai me nogmaals de nek om).
Doch ga, ga! Koffers zullen vanaf nu jouw leven dragen,
omdat er momenten zijn van sterven en geluk; ga jij nu
gebukt verder in dit ritme; de maan, de sterren
en al de momenten die we samen deelden in vrede
vallen stuk – het is voorbij. Deze dood is gestorven
onder onze grasmat.
Reacties op dit gedicht
| Dorien.: | Donderdag, augustus 31, 2006 16:02 |
| ik krijg een spontaan yeah yeah vechtgevoel dat wil zeggen dat het erg goed zit :p liefs |
|
| KozMOCie: | Donderdag, augustus 31, 2006 14:38 |
| prachtig..meer dan dat.. KozMOCie... |
|
| anneke van dijk: | Donderdag, augustus 31, 2006 12:05 |
| heel mooi en apart verwoord liefs, namasté, anneke |
|
| Innerchild: | Donderdag, augustus 31, 2006 09:13 |
| Je schrijft prachtig ! Liefs, Innerchild |
|
| xavion: | Donderdag, augustus 31, 2006 08:57 |
| "Deze dood is gestorven" Uitblinkend! Lieve liefs, XaVioN |
|
| Paul de Bruyn: | Donderdag, augustus 31, 2006 08:55 |
| Succes;) | |
Over dit gedicht
| Auteur: Marjolein. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 31 augustus 2006 | ||
| Thema's: | ||