Ik wist het niet meer
Ik ben in wanhoop naar u toegekomen
Om te vragen of u raad wist
U begreep me verkeerd

Ik was heel zenuwachtig voor dit gesprek
Me vriendinnen zeiden dat, dat helemaal niet nodig was
En ik dacht ook dat het heel lang duurde
Maar achteraf was het nog geeneens 10 min. gesprek

U zei, dat u het wel erg vond
En vroeg hoe het nu met me ging
U wou me helpen maar u kon niet beloven dat als het slecht met me ging…
U zou zwijgen

Wat heb ik daar dan aan?
Ik weet het niet meer…
Ik dacht dat u me zou helpen
Maar ik voel me alleen maar ellendiger

U begreep me ook zo goed
In het begin dan
Maar nu
Nu niet

Wat moet ik doen?
Over 2 weken hebben we (waarschijnlijk) weer een gesprek
Ik weet niet wat ik moet zeggen
Ik wil niet dat me ouders dit weten

WAT MOET IK DOEN?


We hadden altijd zoveel lol om u (ik en me vriendinnen)
Maar nu kan ik niet meer echt om u lachen
Nog eventjes dan…
U was ook zo gek gekleed…(was met een vossenjacht)
maar nu niet meer

U bent niet meer die SUPER MENTRIX die ik dacht dat u was

*dit gedicht gaat over een oude mentrix. Ik ben naar haar toe geweest met het gedicht zelfmoord (allebei de delen). Ze wou me niet helpen...ze zocht niet naar een oplossing...ze zei alleen dat ze niet wist of ze het geheim kon houden:@...
wat heb ik daar nouw aan?