rond je hart in steen
rond je hart in steen
heb je alles gezien
mijn blik gebroken
gekeken met mijn ogen
jouw prille groen
de hellingen met puin
waar bloemen gaan verdrogen
de hellingen met puin
waar bloemen gaan verdrogen
ik hak je trekken
uit basalt en
rond je hart in steen
uit basalt en
rond je hart in steen
ik snoei je wortels en
jij aast het polderland waar
ooit jouw jeugd verloederde
jij aast het polderland waar
ooit jouw jeugd verloederde
in pesterij en jij
de klappen kreeg maar
niemand je bemoederde
de klappen kreeg maar
niemand je bemoederde
een eigen weg ben je gegaan
in een ambulant bestaan
als huurder en passant
in een ambulant bestaan
als huurder en passant
je vastigheid verkommerde
de dagen grijs versomberden
in uitzichtloze nuttigheid
de dagen grijs versomberden
in uitzichtloze nuttigheid
nu ben je vrij mijn kleuren
zie je wel alleen de felste
zijn verdwenen in de hel
zie je wel alleen de felste
zijn verdwenen in de hel
wil melker
03/09/2006
03/09/2006
Reacties op dit gedicht
| Cornelia.dvw: | Zondag, september 03, 2006 23:22 |
| rakend en met de pijn van eenzaamheid. terwijl elke kleur verdwijnt. liefs,cornelia |
|
| Lia van der Fluit : | Zondag, september 03, 2006 07:49 |
| knap gedicht weer van je,,laifs,, | |
| H.J.: | Zondag, september 03, 2006 06:44 |
| waar haal je het weer weg Wil vind het telkens weer een lust/must om je te te lezen. weer een echte melker(maar hoe kan het ook anders) dit. fijne dag H.J. |
|
| maria : | Zondag, september 03, 2006 06:42 |
| een goedemorgenknuf met liefs, maria |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 03 september 2006 | ||
| Thema's: | ||