Slotdood.
Om het humeur niet te bederven, dachten
wij beiden aan de dood. Hoe zij ons omsloten
had – en weer bevrijd; de tijd voorbij geraasd was
aan het leven. Wij wilde elkaar de vrede geven
die niet bestond. Zonder deze grond onder
onze voeten hadden wij geen hek om aan te staan
geen been om op te lopen – of een hand; grijpende
naar een moment dat ons in leven (en liefde) hield.
Wij waren aan de mens voorbij gegaan - hadden niet
netjes in de rij gestaan - om onze beurt van sterven
af te wachten. Wij zochten de verzachting in de dood
die ons nu – tussen kist (leegte) en kist gegeven was.
Reacties op dit gedicht
| Zilke: | Woensdag, september 20, 2006 17:55 |
| Wat een bom aan interessante gedachten, wat een overdenker inderdaad, geweldig, niveau, yes, bewondering! | |
| Klaes: | Dinsdag, september 05, 2006 17:54 |
| gelukkig zat ik niet in dat humeur... ennu Petrus zet jullie weer helemaal achteraan... groet/klaes |
|
| Lady Decadence: | Dinsdag, september 05, 2006 13:19 |
| Morbidabel! | |
| anneke van dijk: | Dinsdag, september 05, 2006 12:56 |
| ben er stil van.. liefs, namasté, anneke |
|
| hiljaa: | Dinsdag, september 05, 2006 09:59 |
| een overnadenker! knufleifs--hiljaa-- |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Marjolein. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 05 september 2006 | ||
| Thema's: | ||