Zal straks de zon weer schijnen?
Zal het zwart, de rouw verdwijnen?
Ik heb gehuild, ja echt gehuild,
toen ik naar je keek en mezelf daar zag,
wordt het ooit weer dag??

Waarom moest jij zo lijden?
Tot op het eind blijven strijden?
Was jij geen mens? Doodgewoon mens?
Die zocht naar het geluk, waarom brak dat stuk?
Was het domme haat, slechts domme haat?

Was het ook mijn schuld, dat jij het hebt geduld?
Jij hebt voor mij geboet,
ik wil niet dat dit moet,
Jij wilde alleen maar een mens zijn,
Ja het doet me pijn.

Toch zal het licht weer schijnen,
haat en pijn doen verdwijnen,
dan is het voorbij,
voor jou en mij,
Door wat jij voor ons deed,
komt een eind aan je leed,
Ja voor iedereen schijnt dan het licht,
het eeuwig licht,
jij bent niet dood...




Dit gedicht draag ik op aan Tamara Wolvers die begin van de zomer vermoord werd.