WAAI MAAR WEG NAAR ALLE STREKEN
waai maar weg, naar alle streken
ze fluistert mijn gedachten
ritselt met papier
ze dwarrelt met de bladeren
en brengt de geuren hier
ze koelt de hete lijven
smaakt het zout der zee
ze striemt bevroren water
guurt sneeuw met hagel mee
ze loeit een storm met vlagen
breekt bomen in het bos
ze hoost het water uit de zee
gaat als orkaan er vol op los
ze speelt met blonde haren
droogt tranen met haar lucht
ze speelt met al mijn dromen
met de handen van een kind.
wil melker
28/12/2001
Reacties op dit gedicht
| mini: | Zondag, december 30, 2001 17:07 |
| Weer eens een prachtig gedicht Wil! | |
| Albrecht Paul: | Vrijdag, december 28, 2001 10:25 |
| Misschien zou je seizoenen en sterkten bijeen kunnen houden in de coupletten. In couplet 2 staan hitte en kou wat dicht bijeen. De laatste zin van couplet 3 hobbelt een beetje maar ik weet niks beters. 'lucht' zal wel 'wind' moeten zijn geweest. Als je het wil laten staan, dan kun je eindigen met 'vlucht' 'en jaagt ze op de vlucht' |
|
| ilona krijgsman: | Vrijdag, december 28, 2001 09:30 |
| PRACHTIG........IK ZEI HET JE GISTEREN AL...... | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 28 december 2001 | ||
| Thema's: | ||