je voette nog
je voette nog
je brandde
zonder handen
om te vluchten
uit de hel
voette nog
in een wereld
waar seconden
zijn geteld
beton begon
te kraken
het geluid kon
je niet raken
door het stof
zij waren groots
jij ademde steeds
langzamer hun dood
was klein
in pijn van
afscheid nemen
tot de sprong
die maakt je groot
leven is een hopen
het was de kans maar
andere wegen zijn gelopen
wil melker
10/09/2006
10/09/2006
Reacties op dit gedicht
| ijs_bloempje: | Zondag, september 10, 2006 20:23 |
| mooi | |
| hiljaa: | Zondag, september 10, 2006 19:27 |
| vluchten kan niet meer eens we geboren zijn! knufleifs--hiljaa-- |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 10 september 2006 | ||
| Thema's: | ||