Open dag Bronbeek

te lang om te lezen, kreeg het niet korter ;)

Het koloniale tijdperk. Dat is pas echt om trots

op te zijn als Nederlander. Zoiets als koelkasten

verkopen aan Eskimo’s, zoiets , maar dan veel anders.

Een vergelijking is niet te maken…..uitzuigen, landje

kapen kwam bij me op, maar gebruik ze niet.

Oorbellen zie ik graag hangen aan vrouwen. Mannen

zijn verzot op kruizen ( waar komt dat toch vandaan?)

van behaalde overwinningen. Wat een insignes er al

niet op mannelijke trotse borsten gespeld kunnen

worden. Ik had het wel gezien na al die geschonken

kanonnen van Willem III aan Bronbeek. Wel veel brons,

maar te zwaar om ’s nachts een bezoekje te brengen.

De vele busten van Emma en Wilhelmina hadden wel wat.

Prins Bernard heeft veel bezoeken afgelegd hier,

hoor ik zijdelinks. Ik dacht: zal mij een reet roesten.

( Hij wist er wel mee overweg te kunnen)

De Scheepsjongens van Bontekoe…..dat was pas Indonesië.

En de meester het boek dichtsloeg middenin het meest

spannende hoofdstuk en vrolijk riep: volgende week

gaan we verder. Dan kon ik hem wel op zijn bek slaan.

Kijk, dat vond ik toentertijd terug op dat Bronbeek.

Prauwen en pijlen die er echt bij hoorden. Nergens

meer te zien. En toen zo’n oude koloniaal die op krukken

en sommigen met één poot je rondleidden en vertelden

van de roemruchte jaren daar in het verre onderdrukte

Indonesië. Hoe goed ze het al niet voor hadden met

die bruintjes daar. En verhip, ik rook weer die oude

mannetjesgeur bij aankomst vandaag. Maar geen

kloot niaal te bekennen meer. Nu hangen er op alle

tentoongesteld grut, grote barcode labels. Past precies

in dat verleden.

Gelukkig dat ik mijn vorige chef met vrouw tegenkwam.

Zijn vrouw was niets veranderd na 10 jaar,

en dat meende ik echt. Ze had nog altijd dat jeugdige.

En ja, dat vond zij ook van mij, nadat ik bovenstaande

gezegd had. Zeer geanimeerd gesprek werd het.

Zo zie je maar, waar een open dagje al niet goed voor is.

Over hem wil ik het niet hebben.