Thoracic outlet syndroom
Ik heb Tos.
Thoracic outlet syndroom.
De zenuwen in je armen, zetten de boel vast.
Waardoor je last krijgt van een lam gevoel in je armen en benen.
helaas is het een zeldzame ziekte en is het bij vele mensen niet verdwenen.
Ze kunnen geen hulpverlenen, zoals medicijnen of een operatie.
Medicijnen zouden wel fijn zijn wat niet kan, helaas!
De kans van genezing is klein.
Steeds genoeg rusten, als de pijn je te veel word.
Boos!
Verward!
Verbaasd!
Waarom ik?!
Aan de buitenkant, je ziet er goed uit.
Aan de buitenkant is niks te zien, helaas!
Wat je doet, daar oordelen mensen je op.
Ze zien de pijn, de beknelling van binnen niet.
Ze oordelen alleen op wat ze zien!
Verontwaardigd!
Weinig besef!
Waarom treft dit nou precies mij?!
Ik word er niet blij van!
Gewoon meedoen met de rest.
Gewoon mijn best doen.
Als het niet lukt even stoppen, even uitrusten.
Maar zoveel mogelijk alles blijven doen.
Met dit gedicht schrijf ik het een beetje van me af.
Het lucht op!
De tranen.
De boosheid.
Het niet begrijpend.
Zit ik hier te rijmen.
Mezelf zijn, vrolijk en blij.
Daar was ik mee begonnen, nu dit!
Waarom die verlammende pijn, waarom gebeurt dit mij?!
Hopelijk is en blijft dit zo…als in het beginstadion!
En gaat het niet verder.
God alleen kan mij helpen.
Hij is mijn Redder!
Op Hem kan ik leunen, even uitrusten!
Thoracic outlet syndroom.
De zenuwen in je armen, zetten de boel vast.
Waardoor je last krijgt van een lam gevoel in je armen en benen.
helaas is het een zeldzame ziekte en is het bij vele mensen niet verdwenen.
Ze kunnen geen hulpverlenen, zoals medicijnen of een operatie.
Medicijnen zouden wel fijn zijn wat niet kan, helaas!
De kans van genezing is klein.
Steeds genoeg rusten, als de pijn je te veel word.
Boos!
Verward!
Verbaasd!
Waarom ik?!
Aan de buitenkant, je ziet er goed uit.
Aan de buitenkant is niks te zien, helaas!
Wat je doet, daar oordelen mensen je op.
Ze zien de pijn, de beknelling van binnen niet.
Ze oordelen alleen op wat ze zien!
Verontwaardigd!
Weinig besef!
Waarom treft dit nou precies mij?!
Ik word er niet blij van!
Gewoon meedoen met de rest.
Gewoon mijn best doen.
Als het niet lukt even stoppen, even uitrusten.
Maar zoveel mogelijk alles blijven doen.
Met dit gedicht schrijf ik het een beetje van me af.
Het lucht op!
De tranen.
De boosheid.
Het niet begrijpend.
Zit ik hier te rijmen.
Mezelf zijn, vrolijk en blij.
Daar was ik mee begonnen, nu dit!
Waarom die verlammende pijn, waarom gebeurt dit mij?!
Hopelijk is en blijft dit zo…als in het beginstadion!
En gaat het niet verder.
God alleen kan mij helpen.
Hij is mijn Redder!
Op Hem kan ik leunen, even uitrusten!
Reacties op dit gedicht
| mums: | Dinsdag, september 12, 2006 20:46 |
| wens je sterkte en kracht meid. Blijf hopen.. liefs mums |
|
| Dirk Hermans: | Dinsdag, september 12, 2006 18:49 |
| blijf erin geloven vertrouwen in hebben daar zit kracht en vraag aan God om je te helpen op je weg groetjes Dirk |
|
| Jannie Hoogendam: | Dinsdag, september 12, 2006 17:21 |
| Lieve Anneke, toen bij mij een aantal jaren geleden kanker in mijn blaas werd geconstateerd, was ik wanhopig en heb veel gehuild Ik voelde me van God en iedereen verlaten. Echter, ik heb geleerd te zeggen i.p.v waarom ik? Waarom ik niet? Ook dit bij jou...Je hebt een groot geloof en vertrouw op Hem die niets ontgaat...Ik wens je beterschap en hoop op een niet progressieve vorm... Knuffel voor jou ps...Ik ben gelukkig hersteld van kanker...er is dus hoop! Jannie |
|
| switi lobi: | Dinsdag, september 12, 2006 17:19 |
| Meid wat vreselijk rot voor je! Ik wens je liefde, licht en kracht! Sterkte..... Liefsliefs, switi lobi |
|
| Sjoys: | Dinsdag, september 12, 2006 17:12 |
| Hee, Ik hoop ook voor je dat het niet verder komt! Liefs |
|
| Lone Wolf: | Dinsdag, september 12, 2006 16:19 |
| Ik help het je hopen --;-@ | |
| Innerchild: | Dinsdag, september 12, 2006 15:46 |
| Een onzichtbare handicap ... Het kan knap lastig zijn ... Liefs, Innerchild |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Happygirl | 
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 12 september 2006 | ||
| Thema's: | ||