Ik wil je weer kunnen spreken,
Ik wil je even weer een knuffel kunnen geven,
Maar, je bent er niet meer,
En je komt ook niet weer.
Door de ziekte werd je helemaal afgetaaid,
maar helaas geen behandeling mocht meer baten,
De ziekte was al door je hele lijf gezaaid,
Door die stomme ziekte moet ik je missen,
Door die stomme ziekte, waartegen ze geen behandeling meer wisten,
Ik moest je loslaten,
Maar dat kon ik niet!!
Ik wou gewoon niet dat je ons verliet..!!
Maar ook al ben je er niet meer,
Ik zie en hoor je in m’n gedachten, telkens weer
Die ziekte heeft je dan wel vermoord,
Maar in m’n hart leef je voor altijd voort!
Ik hoop dat je me ziet en trots op me bent,
En ik hoop dat je op me wacht tot ik weer bij je ben...