wil met jou kastelen bouwen
wil met jou kastelen bouwen
chaos schept in korte zinnen
wartaal uit begrip
brengt wanhoop bij mij binnen
in een leven zonder grip
ik lach maar voel wantrouwen
loop maar ben de weg steeds kwijt
wil met jou kastelen bouwen
maar de lucht krijgt altijd spijt
zie me in je ogen breken
mijn woorden hard en vol venijn
dwing je zo mij te vergeten
dat denkt de chaos in mijn pijn
ik zie je gaan het korte keren
mijn tranen huilen als je groet
chaos laat zich door niets deren
omdat die je weglacht ja voorgoed
wil melker
15/09/2006
Reacties op dit gedicht
| Cornelia.dvw: | Vrijdag, september 15, 2006 23:26 |
| hopelijk toch geen luchtkastelen. want die knappen als een zeepbel weer uit elkaar.. |
|
| H.J.: | Vrijdag, september 15, 2006 23:25 |
| Super wil. zo lees ik je graag. fijne avond. H.J. |
|
| lonely 1: | Vrijdag, september 15, 2006 23:03 |
| hier zijn geen woorden voor... liefs lonely 1 |
|
| hiljaa: | Vrijdag, september 15, 2006 19:34 |
| zalig toch! knufleifs--hiljaa-- |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 15 september 2006 | ||
| Thema's: | ||