Ode aan hem.
Perfect gedicht; alsof met ogen dicht (en ingehouden
adem) de schrijver aan het licht komt in zijn eigen schilderij.
Uitblinkend door zijn woorden, bekend in heel zijn spreken
lopen de lijnen van zijn leven richting de armen van zijn geliefde;
dicht, dichterbij waar hij haar heeft gekust. Haar mond tot op de rand
(en dan nog verder) geblust met zoete lieve woorden; hij, die
briesjes zachte lucht voor haar vangt; eenvoudigweg verlangt naar
rust die zij voor hem geweven heeft in haar web van gedachten -
uitmuntend heeft staan wachten tot de liefde ook in haar armen
ingesloten was. Aan hem zal ze haar woorden schrijven, haar
naakte poëzie bedrijven tot een ja-woord ’t nieuwe begin verwelkt.
(en hij haar spoedig trouwt)
Reacties op dit gedicht
| Klaes: | Dinsdag, september 19, 2006 21:32 |
| bewaak deze liefde en bouw het verder uit groet/klaes |
|
| xavion: | Dinsdag, september 19, 2006 16:16 |
| Het prille wat doet verwelken mag plaats maken voor een belofte van trouw. Zodat liefde doet groeien voor een eeuwigheid... Graag gelezen! Lieve liefs, XaVioN |
|
| HIJ&ZIJ: | Dinsdag, september 19, 2006 11:18 |
| wat een bjoetie, | |
| hiljaa: | Dinsdag, september 19, 2006 10:12 |
| prachtig! knufleifs--hilja-- |
|
| anneke van dijk: | Dinsdag, september 19, 2006 08:25 |
| prachtige ode aan hem..... liefs, namasté, an |
|
| sunset: | Dinsdag, september 19, 2006 08:22 |
| Ademloos gelezen deze prachtige poëzie van jou. Chapeau. Liefs en knuf, sunset |
|
| Dirk Hermans: | Dinsdag, september 19, 2006 07:00 |
| knap verwoord groetjes Dirk |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Marjolein. | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 19 september 2006 | ||
| Thema's: | ||