mijn meter
mijn meter
was ik maar voor u gestorven
in deze lente donkere herfst
de doden en de bladeren
zijn allen reeds bedorven
wat rest o schijn van heiligheid
dan was toch uw metiér
uwen smaak van het plezier
dat ik beaamde en benijd
wees sterk
en ga de dood zo dapper in
zoals u eens mijn lippen drukte
op moederborst en schoot
want de winters zijn voorbij
gelijk het ijs en ijzel
is alles slechts een tij
elze
Reacties op dit gedicht
| hiljaa: | Dinsdag, september 19, 2006 20:21 |
| ik ben blij dat jij nu nog leeft, zoals jij het leven weergeeft dapper verder in warboel gebaad niemand die jij ook maar een haartje schaad bekijkend de zorgen van ieder mens stil bekijkend doen we dan een wens...... knufdoekelliefs--hiljaa-- ps..(begin de holandse toer op te gaan doekel hahahaha! |
|
| conan: | Dinsdag, september 19, 2006 17:18 |
| alweer die strakke, sobere zegging , het branden van ijs op je huid je gedicht liefs conan |
|
| sunset: | Dinsdag, september 19, 2006 16:29 |
| De betrekkelijkheid van ons, dit aards leven op jouw eigen (eigenzinnige?) wijze neergezet en weergegeven. Net als ook het tussenstation dat men hier dood noemt. Liefs en mijn meelevende genegenheid, sunset |
|
| Lia van der Fluit : | Dinsdag, september 19, 2006 15:39 |
| alles is betrekkelijk,,,,kus,,, | |
| HIJ&ZIJ: | Dinsdag, september 19, 2006 14:58 |
| Prachtig, en een beetje, |
|
| _Ria_: | Dinsdag, september 19, 2006 14:54 |
| Weer prachtig verwoord! Liefs |
|
