eenzaam
Het is koud, ik ben helemaal alleen,
niemand om me te troosten, niemand om me heen.
Ik lig hier op mijn bed, het is donker buiten,
alleen een beetje maanlicht schijnt door de ruiten.
Er zit bloed op mijn handen, het is al gestold,
en tranen van verdriet komen uit mijn ogen gerold.
Ik voel mijn hart trager gaan kloppen,
hij kan elk moment gaan stoppen.
Voor de laatste keer schreeuw ik heel hard,
en dan wordt het opeens voor mijn ogen pikzwart.
niemand om me te troosten, niemand om me heen.
Ik lig hier op mijn bed, het is donker buiten,
alleen een beetje maanlicht schijnt door de ruiten.
Er zit bloed op mijn handen, het is al gestold,
en tranen van verdriet komen uit mijn ogen gerold.
Ik voel mijn hart trager gaan kloppen,
hij kan elk moment gaan stoppen.
Voor de laatste keer schreeuw ik heel hard,
en dan wordt het opeens voor mijn ogen pikzwart.
Reacties op dit gedicht
| Linda16: | Zondag, januari 16, 2011 19:45 |
| Een schreeuw om troost van het verdriet. Heel mooi verwoord. Vergeet niet dat er ook goede tijden zijn! Xlin | |
| sunset: | Vrijdag, september 22, 2006 10:54 |
| Schreeuwende droeve eenzaamheid en o zo een groot verlangen dat je verwoordt. Liefs en warme knuf, sunset |
|
| fran92: | Vrijdag, september 22, 2006 07:42 |
| droef.. stilmakend rakend.. probeer hulp te zoeken.. maar opgeven is niet de juiste oplossing liefs en knuffs fran92 |
|
Over dit gedicht
| Auteur: kyara | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 22 september 2006 | ||
| Thema's: | ||