Alleen met jou, tussen m'n tanden
Rot op, ... op -
alsof ik dat wél begrijp.
Woorden doen me niets meer, ze
spreken me niet meer aan - al
praat je aan een stuk door. Ik
blijf bij mezelf - met jouw
stukgebeten lip.
alsof ik dat wél begrijp.
Woorden doen me niets meer, ze
spreken me niet meer aan - al
praat je aan een stuk door. Ik
blijf bij mezelf - met jouw
stukgebeten lip.
Reacties op dit gedicht
| bring-me-on: | Zaterdag, september 23, 2006 18:08 |
| echt mooi! x. sterkte | |
| switi lobi: | Zaterdag, september 23, 2006 00:41 |
| Pfhoe, dit zegt een hele hoop! Liefsliefs, switi lobi |
|
| Jeffry: | Zaterdag, september 23, 2006 00:39 |
| sterk gedicht... | |
| Quando: | Zaterdag, september 23, 2006 00:35 |
Doet me denken aan dat plaatje, met die schaar bij die mond. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: van Pelt | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 23 september 2006 | ||
| Thema's: | ||