angst
Het deed mij pijn
De worden die jij zei
Het geschreeuw kan ik nog horen
De pijn zal me berouwen
Het verdriet zal me niet troosten
De angst zal altijd blijven
Hoe je me aankijkt elke keer
Je zult me moeten troosten
Zoals je dat vroeger deed
Het stopte niet,
ik voel je hand nog
Op me arm, de blauwe plekken moet ik verbergen
Voor iedereen die me aankijkt
Iedereen kan me horen gillen
Maar ze zijn er niet voor me..
Het enige wat zij kunnen doen,
is zeggen dat het goed komt,
Maar dat komt het niet.
De worden die jij zei
Het geschreeuw kan ik nog horen
De pijn zal me berouwen
Het verdriet zal me niet troosten
De angst zal altijd blijven
Hoe je me aankijkt elke keer
Je zult me moeten troosten
Zoals je dat vroeger deed
Het stopte niet,
ik voel je hand nog
Op me arm, de blauwe plekken moet ik verbergen
Voor iedereen die me aankijkt
Iedereen kan me horen gillen
Maar ze zijn er niet voor me..
Het enige wat zij kunnen doen,
is zeggen dat het goed komt,
Maar dat komt het niet.
Reacties op dit gedicht
| lonely 1: | Zondag, september 24, 2006 00:21 |
| droefmooi gedicht. liefs, lonely 1 |
|
| Dirk Hermans: | Zondag, september 24, 2006 00:08 |
| gevoelig gedicht knuffel groetjes Dirk |
|
| beauty-angel: | Zondag, september 24, 2006 00:07 |
| stilmakend ik geef je een troostende knuffel liefs beauty-angel |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Roza | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 24 september 2006 | ||
| Thema's: | ||