verwondering
gods wegen zijn onbeschreven. Toevalig was ik verast dat ik jouw zag.Met een zucht heb ik ook oogen op mijn rug, luchtig was je aan de loop,is dat ik oogen tekort schoot. Met al dat dansen en dat schansen. maarja het leven is zo snel,je bent zo oud dat weet jij toch wel! Duskijk maar uit heel goed...jij kleine snoed.........vul nu zelf maar in...dat is het begin?.
jomo j olislagers
jomo j olislagers
Reacties op dit gedicht
| : | Dinsdag, januari 14, 2014 20:17 |
| niet zo, leuk | |
| bijouken: | Maandag, september 25, 2006 03:10 |
| Mooi verwoord! een klein diertje? ;) Liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: jomo | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 24 september 2006 | ||
| Thema's: | ||