altijd weer die fake smile
nooit een echte lach gehad
starend in de verte
ben ik het steeds zat

steeds verder worden woorden negeert
en als je thuis bent komen ze naar boven
ze steken je in je hart
en weg is de smile

proberen voor iedereen om te lachen
om nog een stukje blijdschap te geven
maar van binnen zijn de smiles je hart aan het breken

wensend steeds maar weg te willen
naar dat stukje helderheid in je leven
maar je zit vast
in een zwart gat

smekend voor iemand die jou eruit wil halen
maar niemand doet,
omdat ze niet in de gaten hebben
wat deze wereld met jou doet