ons
alleen jij en ik
vannacht
aarde trok ons
naar beneden
om te voelen
warmte
handen, mond
bedwelmend zoet
helemaal
deel van het geheel
en dan
het mooiste
de bevestiging
van verbonden zijn
je liefste warme woorden
vrij als vogels
waren we
voor één keer
echt
Reacties op dit gedicht
| Mathilde: | Zaterdag, september 30, 2006 18:03 |
zucht... prachtig! |
|
| sunset: | Zaterdag, september 30, 2006 17:48 |
| Zo liefdevol warm teder verwoord. Mooi hoor. LIefs en knuf, sunset |
|
| switi lobi: | Zaterdag, september 30, 2006 14:35 |
| Beeldschoon...... Liefsliefs, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Marlène | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 30 september 2006 | ||
| Thema's: | ||