Het is nacht en buiten is het stil, ik heb het koud en alles lijkt zo kil.
Door mijn raam zie ik de sterren aan de hemel staan, waarom heb ik dit gedaan?

Nu weet ik pas wat er met een gebroken hart wordt bedoeld, Nog nooit
Eerder heb ik zoveel pijn gevoeld. Slapeloze uren, hoelang gaat dat
Nog duren. Slapeloze nachten, dat had ik toch kunnen verwachten.

Als ik kijk naar de maan, is het net of ik jouw naam daarin geschreven
Zie staan. Ik sluit mijn ogen en probeer het aan te raken, misschien
Dat dat mij nog een beetje vrolijk kan maken. Maar ik stoot tegen het
Raam en verdwenen is jouw naam.

Alles wat ik wil, is weer dicht bij jouw zijn, maar ik zal verder moeten
Met deze vreselijke pijn . Buiten is het nog altijd even stil, ik zou je
Willen bellen maar ik ril. Nog nooit eerder voelde ik mij zo alleen.
Hoe kom ik hier toch ooit nog overheen?.

Mijn wens is dat je op een dag weer je liefde met mij zou willen
Delen. Pas dan zou mijn gebroken hart weer kunnen helen.
Ik schrijf jouw naam op het condens van de ruiten, terwijl de
Vogels hun ochtendlied beginne fluiten.

Ondertussen heb ik nog steeds geen oog dicht gedaan.